Blog #1 Hoe het begon

Gepubliceerd op 1 januari 2021 om 12:20

Drie jaar geleden liep ik één jaar lang met onverklaarbare vermoeidheid, zenuwpijnen en vergeetachtigheid rond. Mijn toekomst droom viel in duigen, een studie zat er niet meer in. Mijn baan had ik al opgezegd voor de studie, maar helaas werd ik ziek. 

Alles viel weg, ik zag mijn collega's niet meer en het stukje sociaal leven werd steeds minder. Ik had nergens meer energie voor, elke dag was ik zo extreem vermoeid en uitgeput. Allereerst dachten ze dat het door een gebrek aan vitamine B12 en vitamine D kwam, maar nadat ik injecties en mega doseringen kreeg voor deze vitamines merkten we al gauw dat er geen verbetering was.

 

Onverklaarbaar, niks kwam uit de verschillende onderzoeken die de internist toen deed. Al gauw kreeg ik de diagnose; Chronisch vermoeidheid syndroom. Deze chronische ziekte wordt vaak gegeven als er geen andere oorzaak gevonden kan worden. Ik herinner me nog goed dat ik buiten liep en opeens mijn benen niet meer kon bewegen, als een standbeeld stond ik genageld aan de grond. Mijn man was er gelukkig bij, maar wat heb ik een hoop tranen gelaten. Na ongeveer 10 minuten kon ik mijn benen weer bewegen.

 

Een jaar lang leefde ik zo zorgvuldig mogelijk, weinig activiteiten, veel slapen maar alsnog bleef ik zo uitgeput. Het was een uitzichtloze situatie waarin ik verkeerde en al gauw kwam ik ook in een depressie terecht. Samen met de psycholoog keken we naar mogelijkheden om de depressie weg te nemen maar ook zij kon er niet in slagen, mijn depressie kwam door mijn ziekte en daar was geen medicijn voor. 

 

Aan het einde van het jaar kreeg ik plots pijn aan mijn linker oog, mijn oogbal deed pijn wanneer deze bewoog. Licht deed ook pijn aan mijn oog. De huisarts dacht allereerst aan een bacterie in mijn oog en gaf mij een oogzalf, dit deed eigenlijk niks. Mijn zicht werd steeds waziger en na drie dagen zodanig erg dat ik eigenlijk één vlek zag. Snel ging ik weer naar de huisarts en al snel stuurde hij me door naar de oogarts in het ziekenhuis. Niks vermoedend ging ik naar de oogarts en al snel kwam naar voren dat ik 95% blind was geworden aan dit oog. Enorme letters kon ik niet meer zien! Hij gaf aan dat mijn oogzenuw ontstoken was en dat dit vaak voorkomt bij MS patiënten.

 

Alles ging door me hoofd "MS? dat is toch een ernstige ziekte?! Hoelang leef ik nog?!!!" Snel werd ik doorgestuurd naar de neuroloog en er werden testen uitgevoerd. Dezelfde dag werd ik opgenomen en aan het prednison infuus gehangen. Een lumbaalpunctie werd gedaan (dit is een naald in de rug, waar hersenvocht uitgetapt word). Hierna (op vrijdag) ging ik door de MRI scan, na het weekend kreeg ik de uitslag. Ik had me er al op voorbereid en onderzoek gedaan wat MS nu is? Waar ik zo bang voor was werd waarheid, ik heb MS.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.